Հայաստանի բնակչություն

2017 թվականի ապրիլի 1-ի դրությամբ՝ Հայաստանի Հանրապետության մշտական բնակչության թվաքանակը կազմել է 2 մլն 981.5 հազար մարդ։ Այս մասին տեղեկանում ենք ՀՀ Ազգային վիճակագրական ծառայության զեկույցից։

Մինչ առաջ անցնելը նշենք, որ բնակչության թվաքանակի ընթացիկ գնահատականը տրվում է բնակչության վերջին մարդահամարի արդյունքների հիման վրա (2011թ. հոկտեմբերի 12-21-ն անցկացված), որոնց ամեն տարի ավելացվում են տվյալ տարածքի ծնվածների և եկողների հաշվառվածների թվաքանակը, հանվում են մահացածների և տվյալ տարածքից մեկնածների հաշվառումից հանվածների թվաքանակը։

Ընդ որում, պետք է տարանջատել մշտական բնակչության և առկա բնակչության ցուցանիշները։ Մշտական բնակչության թվաքանակում ԱՎԾ-ն հաշվառում են է այն անձանց, ովքեր մշտապես բնակվում են տվյալ տարածքում, ներառյալ մարդահամարի պահին ժամանակավոր բացակայողները:

Առկա բնակչության թվաքանակում հաշվառվում են այն անձինք, ովքեր մարդահամարի պահին գտնվել են տվյալ տարածքում, ներառյալ ժամանակավոր բնակվողները:

Ներկայացվող թվերը վերաբերում են մշտական բնակչությանը։

2 մլն 981.5 հազար մշտական բնակիչներից 1 մլն 75.2 հազարը ապրում են մայրաքաղաքում։

Ամենաշատ բնակչություն ունեցող մարզը Արմավիրն է (265.3 հազար մարդ), ամենաքիչ բնակչություն ունեցողը՝ Վայոց ձորը (50.2 հազար մարդ)։

2017 թվականի հունվարի 1-ին Հայաստանի մշտական բնակչության թիվը 2 մլն 986.1 հազար էր։ Այսինքն՝ տարվա առաջին եռամսյակի ընթացքում, ըստ ԱՎԾ-ի, մշտական բնակչության թիվը նվազել է 4.6 հազարով։

Ընդ որում, ինչպես տեսնում եք աղյուսակում, բնակչության թիվը նվազել է բոլոր մարզերում և մայրաքաղաքում։ Ամենից շատ՝ 800-ով, նվազել է Լոռու մարզի մշտական բնակչությունը։

Արեգակի և Լուսնի խավարումներ

 

Խավարում, աստղագիտական երևույթ, որի դեպքում երկնային մարմինները, մեկը մյուսին ծածկելու պատճառով, երկրային դիտորդին ամբողջությամբ կամ մասամբ որոշ ժամանակ չեն երևում։

Solar-Eclipse
Արեգակի խավարում

Continue reading

Հոբելյանների դեմ

Մեր մեջ հոբելյանները համաճարակի կերպարանք են առնում։ Հոբելյան են տոնում ու հոբելյանի են պատրաստվում ամենքը թե՛ արժանավոր, թե՛ անարժան ու միշտ էլ հրավիրում են ազգի ընդհանրությունը—մասնակցելու։ Տարեցտարի բազմանում են էդ «համազգային» տոները և

փառաբանությանների ցանկն ու ցուցակն էլ զարգանում ու մեծանում է հետը մի շատ ինքնուրույն տգեղությամբ։

Հարգելու մարդիկ կա՞ն, շատ գեղեցիկ։ Տոնելու գործեր կա՞ն, գանք հրճվանքով ու երգերով։ Բայց օրինակ պետք է առնել հասկացող ժողովուրդներից, հենց թեկուզ մեզ մոտիկ ռուսները, տեսնենք նրանք ինչպես են անում։ Եթե նրանք էլ մեզ նման հոբելյաններ կատարեին, տարեկան մի քանի տասնյակ հազար հոբելյան պիտի տոնեին. և ամեն մեկի հոբելյանն էլ եթե դնեին ամբողջ ռուս ժողովրդի առջև ու հորդորեին, հրավիրեին, թե եկեք պսակելու, փառաբանելու էս ինչ գրողին, դերասանին, խմբագրին, գյուղատնտեսին, ուսուցչին, քահանային և այլն, և այլն, երևակայո՞ւմ եք, թե ի՛նչ ազգային աղետի բնավորություն կարող էր առնել։ Եվ եթե ամեն անգամ ամեն մեկի հոբելյանին հավաքվեին ու ճառեին, թե դու ես որ կաս և քեզանով է որ մենք կանք, քեզանից է սկսվում ամեն բան և զանազան համեստ հաց ուտողների մեծ ու հանճար հռչակեին աշխարհքովը մին, երևակսւյո՞ւմ եք, թե ի՛նչ հոյակապ մասխարության էր լինելու։

Նրանք էլ են հոբելյաններ տոնում, բայց ամեն մեկին իրեն շրջանում։ Մին էլ կարդում եք լրագիրներում, թե էս ինչ գրական., հասարակական կամ քաղաքական գործչի հոբելյանը տոնել են էս ինչ շրջանում։ Ուրիշ բան է, եթե նա կունենա էն տեսակ մի մեծության, օրինակ մի Տոլստոյ, որի գլուխս երևում է ամեն աշխարհից, որի հոբելյանն էլ, տոնելու եթե խնդիր լինի, ուզենան էլ, չեն կարող պարտակել մի որևէ շրջանում, և վերջապես նրան կարող էր, այո՛, համայն ռուս ազգը գալ պսակելա աշխարհքի առջև ու աշխարհքի հետ և ասել՝ քեզ պսակելով պսակում եմ ինձ՝ ռուս ազգի ամբողջությունը, քեզ տոնելով՝ ռուսական հոգու, ռուսական հանճարի հաղթանակն եմ տոնում։

Ժողովուրդը եթե չի հասկանամ, հասկացողները էնքան խղճմտանք պետք է ունենան, որ նրա անհասկացողությունը ի չարը չգործ ածեն ու նրա տգետ գլուխը դարձնեն պատվանդան իրենց համար արհեստական բարձրություններ

ստեղծելու և տխուր շփոթություն՝ արժանավորի ու անարժանի, գեղեցկի ու տգեղի, լավի ու վատի։

Շատ է տգեղ։ Օրինակ առնենք ուրիշներից։

 

Ինչպես նշում է ամենայն հայոց բանաստեղծը ամեն մի անարժան ու արժանաոր հրավիրելով ազգի մեծերին նշում են ինչ-որ անհայտ, բայց «նշանաոր» դարձած մեկի հոբելյանը:Կարծում եմ հոբելյան նշելը պետք յուրահատուկ մարդկանց նվիրել, ոչ թե ինչ-որ մի անկյունում իր հարևան-բարեկամի  համար « նշանաոր » դարցած անհատին: